गुज मनीचे

  जगावर कोरोना नामक संकट आलं आणि सारी मानव जात भयभीत झाली. लॉकडाउन घोषित झालं  आणि धावाधाव करणारी जनता घरात बंदिस्त झाली.  कोरोनाच संकट मोठंच आहे , या कोरोनाने कित्येकांचे प्राणही घेतले अगदी मान्य. पण वाईटातून काही चांगलं बघूया आणि आलेल्या नैराश्याला थोडं विसरूया.    दिवसभरात रात्री उशिरा एकमेकांना भेटणारे ,दिसणारे कुटुंबीय चोविस तास एकत्र घालवू लागले जे सुट्टीच्या दिवशी सुद्धा कधी घडलं नव्हतं.    कामवाली बाई नाही म्हणून घरकामं करायला घरातल्या प्रत्येकाचे हात मदतीसाठी सारसावू लागले.  स्वयंपाकाचा कंटाळा आला म्हणून पटकन होणारं काहीतरी करते किंवा बाहेरच जाऊया का ?म्हणणारी आई रोज नवनवीन प्रकारच्या डिशेस समोर घेऊन येऊ लागली. "डोमिनोज पेक्षा तू घरी केलेला पिझ्झाच एक नंबर!! "आता के एफ सी बंद !"आई आपण घरीच हे असं चिकन करत जाऊ." अशी वाक्य कानावर येऊ लागली.  बाहेर जेवायला न जाता सुद्धा घरातच वीकएंड  किती आनंदात जातो!! हे पुरेपूर पटायला लागलं.  आई हे बघ बाबांच  पेंटिंग!!" काय झक्कास केलंय".  "बाबा मला पण शिकवा ना गिटार वाजव...

  #माझं काम माझा अभिमान      खरंतर मी घरातलं शेंडेफळ त्यामुळं साहजिकच जरा लाडवलेली. फार मोठं करिअर वगैरे करण्याचं माझं स्वप्न नव्हतंच , मी म्हणजे जब वी मेट मधल्या करिनाटाईप होते लग्न संसार याची स्वप्न बघणारी!!(ऐसा घर , वैसी बाल्कनी ,ऐसें परदे)म्हंटल तर आता कोणालाही खोटं वाटेल. दोघं मोठे भाऊ अत्यंत हुशार त्यामानानं  माझी बुद्धी सामान्य म्हणता येईल.भावांच्या तुलनेत अभ्यासातली एकूण गती पाहता बेसिक पदवीपर्यंत तरी  शिक्षण पूर्ण करेल की नाही ही शंका सगळ्यांना वाटत होती. दहावीला तसे बरे मार्क पडले आणि बाकी काही झेपणार नाही म्हणून मी आर्टस् कडे वळले पण कला शाखेतील त्यावेळी मी निवडलेले विषय  नंतर मला निरस वाटू लागले आणि मी पुढील वर्षी विज्ञान शाखेत प्रवेश घेतला.  बायोलॉजि , केमिस्ट्री,  मध्ये आवड निर्माण झाली. पुढे डॉक्टर मामाच्या सल्ल्यानुसार पॅथॉलॉजिचा डिप्लोमा केला.  ग्रॅज्युएशन व्हायच्या आधीच शिकत असताना पुण्यातील प्रथितयश  गोडबोले लॅब मध्ये काम करण्यास सुरुवात केली ,त्या लहान वयात तिथे डॉक्टर रमेश गोडबोले यांच्याकडून खूप काही शिका...

  गरम पोळी तीही तव्यावरून ताटात ,त्याबरोबर कढईतली गरम भाजी , उकळती वाटीभर उसळ  , डाव्याबाजूला खमंग फोडणी बसलेली कांदा टोमॅटोची कोशिंबीर आणि सिक्रेट रेसिपी वाली लसूण खोबऱ्याची चटणी!! दोन गरम पोळ्या पोटात गेल्यावर अजून एक , अजून एक असा होणारा आग्रह आणि त्यानंतर पहिल्या वाफेचा भात , त्यावर  हिंग जिरेपूड युक्त उकळीच वरण आणि त्यावर दोन चमचे भरभरून तूप !! सुख!!  सुखच की  आणि एकदा का लग्न होऊन सासरी गेलो की हे सुख फक्त माहेरीच मिळू शकतं हे शाश्वत सत्य!!   आईच्या हातचं असं गरम गरम चविष्ठ जेवून मिळणार सुख जगातलं सर्वोच्चच म्हणायला हवं.    सत्तरीच्या पार गेलेली आई आजही लेकीला तव्यावरच्या गरम पोळ्या आग्रह करकरून वाढते तेव्हा आजकाल मला गलबलून तर येतच पण अवघडल्या सारखंही होतं. खरंतर तीचं थकलेलं शरीर पाहून ,आयुष्यभर कष्ट केलेल्या तिला आपणच  असं गरम खाऊ पिऊ घालावं असं वाटतं पण आईच ती कुठलं ऐकणारी!  आगं काही दमत बीमत नाही गं मी , लेकीला आई खाऊ पिऊ नाही घालणार तर कोण? मस्त पोटभर जेव आणि नंतर तो लाडू घे गुळपापडीचा , आजच केलाय ताजा ताजा!!  ख...